متن

چگونه سم وجودت را از کالبد خسته ام پاک کنم
چگونه خاطره های تقدیر را به اسب سرکش فراموشی سپارم
چگونه قدم های قدرت را بر روی بذر های نا امیدی بکوبم
تا اینکه نرویند علف های هرز انزوا
آری سرزندگی بهایی دارد
دلخوشی و آرامش بهایی دارد
بهای رادمنشی درو کردن پوشال های عادت است
و بهای آزادی انباشته کردن آن و به آتش کشیدن آنهاست در اوج امید ...

شاعر : محمد ابراهیمی آشنا

تلخ ترین‌ های زندگی ؛ دست نیافتن و عقب نشینی نسبت به ترس هاست ؛ شیرین ترین های زندگی دست یافتن در اوج غلبه بر ترس و اطمینان و آگاهی کامل از مسیر است.

نویسنده محمد ابراهیمی آشنا

اگر آدمها برایتان خیلی زود ته میکشند خود را در چاه آدمها نیندازید ، دل را به دریای خویشتن بزنید و با ماهیان دریای بی کران وجود خویش تنهایی را شریک شوید ، آنها امیدی به غیر ندارند.

نویسنده : محمد ابراهیمی آشنا

انسانی که تصمیمات خود را تحت تاثیر گفتگو های دیگران تغییر می دهد ؛ مشخصا نوعی از انسانهای بی دغدغه است، اما باید این را دانست که انسانِ بی دغدغه گول می خورد ! و طعم شکست را در جاهایی که انتظار پیروزی دارد می چشد !

نویسنده : محمد ابراهیمی آشنا

هوایی نیست تا ما را بردارد و به قعر جهنمِ خودبینی راهی کند! ؛ اندیشه ایی است که پیوسته در تلاءلو آن زندگی میکنیم تا از گوشه های اُزلت و انتقام به سکوتی دلپذیر و بازگشت کننده به اصول، راه یابیم.

نویسنده : محمد ابراهیمی آشنا

شاید  یه روز  تو هم تنها شدی
اینقدر تنها که، دیگه هر چقدر هم اهل امید و امید دادن  باشی، غم تنهایی از وسط زندگی مون بیرون بزنه و ما رو به یه آوار نشینِ گوشه گیر، تبدیل کند .
 یا شاید همون تنهایی که براش دست و پا می شکستیم  مثل نمک روی زخم  هامون باشه !
وقتی که شب می شه و همه به خواب فرو می رن
خیالت راحت می شه که دیگه قضاوت نمی شی
 به قصاص کارای نکرده  محاکمه نمی شی

گاهی اوقات اینقدر همه چی عادی و بی رنگ میشه که در مقابل بهترین لذت ها و معقول ترین رابطه ها و بهترین موقعیت های ممکن هم رغبتی نشون نمی دیم ، مثل اینکه منتظریم که بیان و رودست ببرنمون ، اشتباه نشه شوق قهرمانیه که همه ما رو خونه خراب کرده ، اما بدشانسی اینا همش یه مشت افکار خونه خراب کن هستن ، که اجازه نمی دن ما به اقدام متقابل

اگه احساس می کنی بین آدما دوست داشته نمی شی و همیشه احساس تنهایی می کنی همین الان تلفن رو بردار و از آخرین دوستی که دلش رو رنجوندی ، دلجویی کن ، حواسش رو به خوبی های خودت پرت کن و تا جایی که می تونی حرفای محترمانه بزن و دلش رو به دست بیار ، فقط برای اینکه بدونی ، اگه آدمایی هستند که دوست داشتنی ان، این هنرشونه که می تونن قلب و نظر دیگران رو در مورد خودشون به شیوه مثبتی تغییر بدن ، گاهی وقتا با همه خوبی ها و کمالاتی که داریم یادمون میره آدما از اخم و نگرانی ناراحت میشن ،از عصبانیت و بی تفاوتی دلگیر میشن از بیان اشتباه احساسات و عواطف

باید نشست و به همه چی خندید
تا که دلمون شاد بشه
البته باید حدود خنده رو رعایت کرد ..
گاهی خنده شیطانی ..
گاهی خنده افسوس ...
گاهی خنده تکبر ...
و گاهی هم خنده تنفر
 
نویسنده : محمد ابراهیمی آشنا